Tja, dan heb je een motivatie en een cv verstuurd en is het afwachten geblazen. Hoe gaat je eventuele toekomstige werkgever reageren op je sollicitatie? Je lot ligt in de handen van ‘de andere kant’. Voor een perfectionist zoals ik is het best lastig om afhankelijk te zijn van de beslissing van iemand anders. Om zelf verder geen enkele vinger meer in de pap te hebben als het om de uitnodiging van de eerste sollicitanten gaat.
Ik heb elke maand meerdere sollicitaties lopen, althans banen waarop ik gesolliciteerd heb. Ze ‘lopen’ nog niet echt als je van sommige werkgevers niet eens een bevestigingsmail terug krijgt en maar moet blijven afwachten. Het loopt pas als er wederzijds contact is geweest, per post of mail of telefonisch.
Niets terugkrijgen, zelfs nog geen ontvangstbevestiging, is echt niet leuk. Je zou je kunnen afvragen wat voor een werkgever het is, die een vacature uitzet waarvoor jij belangstelling toont en vervolgens gewoon niets laat horen. Je zou je kunnen afvragen of je bij een dergelijk bedrijf wel zou willen werken, als ze zo met mensen omgaan. Maar die denkwijze kun je je niet permitteren als je zonder werk zit. Tenminste, ik wil graag een baan en als het kan zo snel mogelijk.
Bellen na een sollicitatie
Ach, meestal wordt het toch niets bij zo’n uitblijvende reactie. Ook als je er nog een keer achteraan mailt krijg je vaak niets terug. En dan kun je misschien beter bellen, maar via de mail ‘afgewezen’ worden is minder erg (vind ik tenminste) dan dat er een receptioniste de opdracht heeft gekregen om iedereen die belt voor een functie af te wimpelen.
De telefoon pakken is af en toe wel eens de manier, dat heeft mijn coach me ook gezegd. En toch is dat voor mij lastiger dan even mailen. Een mail kan een toekomstige werkgever lezen wanneer het uitkomt, bellen stoort meer denk ik altijd. En dan word je misschien eerder als ‘lastig’ gezien? Misschien is dat ook de reden waarom ik LinkedIn zo’n perfecte manier vindt, lekker anoniem.
Tip: Lees ook bellen na een sollicitatie(gesprek)
En dan is het raak
Ik heb in de afgelopen drie maanden drie gesprekken gehad, waarvan er een nog loopt omdat ik dan als freelancer aan de slag moet. Maar of ik dat wil, daar moet ik nog over nadenken. Het tweede gesprek was in Valkenswaard. Stukje rijden vanaf mijn woonplaats, maar wat was ik blij. ’s Ochtends om 9 uur gereageerd en een uurtje later had ik al antwoord en de vraag of ik die woensdag op gesprek wilde komen. Ik kon het bijna niet geloven, te mooi om waar te zijn. Een parttime baan, een leuke baan en direct reactie. Na een paar keer heen en weer gemaild te hebben en alvast wat vragen gesteld te hebben, heb ik uiteraard toegestemd in een gesprek. Dus op weg in de auto die woensdag.
Het was een leuk bedrijf, leuke man waar ik het gesprek mee had en de functie was nog leuker dan beschreven was. Na afloop van het gesprek kreeg ik te horen dat het een erg goed gesprek was en dat ik zo snel mogelijk wat zou horen. Het kon nog wel eventjes duren omdat er nog een vijftal sollicitanten meer op gesprek zouden komen na mij. Terug in de auto meteen het thuisfront gebeld (nee, niet rijdend maar netjes op de parkeerplaats) en mijn enthousiasme geuit.
Het lange wachten
En dan ben je voor de tweede keer overgeleverd aan de beslissing van iemand anders, niets wat je kunt doen. Wat ik nog even moet vermelden is dat de baan verdeeld zou worden over vijf werkdagen, dus ik zou elke dag op en neer naar Valkenswaard rijden. Geen probleem overigens, ik zit graag in de auto.
Na een kleine week kreeg ik telefoon. Wat was ik zenuwachtig, wat hoopte ik dat ik de ‘uitverkorene’ was. Maar helaas, een goede tweede. Dat maakte ik tenminste op uit zijn woorden. En eigenlijk was ik het ook niet geworden omdat hij me zo ontzettend veel reiskosten zou moeten gaan betalen, hij had besloten iemand uit Valkenswaard aan te nemen. Tja, geef hem eens ongelijk. Maar ik moest het slechte nieuws weer verwerken. Als je op gesprek bent geweest en enthousiast bent is het dubbel hard slikken als je een afwijzing krijgt.
Gelukkig zit ik dan wel zo in elkaar dat ik de moed erin houd en er weer gewoon tegenaan ga, dat is het minste wat ik kan blijven doen. En het gaat gewoon een keer lukken, dat moet!
